Maar zijn favoriete bezigheid is en blijft de wekelijkse historische rondleiding, elke donderdag om 10.30 uur. Daar vertelt hij de gasten hoe een bijna leegstaand landhuis uitgroeide tot een van de meest eigenzinnige hotels in de regio. Als Jannis er eenmaal over begint te vertellen, is hij bijna niet meer te stoppen van enthousiasme. Want een landhuis als hotel exploiteren betekent voor hem dat hij zich in de geschiedenis verdiept en zich kritisch bezighoudt met het verleden ervan. Hij wil afrekenen met het beeld van de slechte landheer die zijn macht misbruikt – een beeld dat vooral in de DDR werd uitgedragen – en de geschiedenis genuanceerder benaderen, om te onderzoeken waar het verhaal klopt en waar niet. Daarin staat hij niet alleen. Tijdens de rondleidingen komt hij soms zelfs mensen tegen die zelf een deel van hun verleden in het huis hebben doorgebracht – als vluchtelingen na de Tweede Wereldoorlog, die hier onderdak vonden.

Maar wat is er zo bijzonder aan het landhuis Ludorf? Zou het niet overal kunnen staan? Ja, geeft Jannis toe. Dat komt doordat deze huizen in Mecklenburg-Vorpommern een lange traditie hebben. Er zijn meer dan 2.000 kastelen, landhuizen en herenhuizen in deze vakantiebestemming, die deels als museum en deels voor toeristische doeleinden worden gebruikt. Aan de andere kant heeft het dorp ook een eigen geschiedenis. Het riddergoed bestaat al sinds de 13e eeuw – en de familie Achtenhagen is pas de tweede familie die het ooit heeft beheerd. Het was voor de familie een weloverwogen beslissing om in dit huis te investeren – hoewel ze de plaats al lang daarvoor kenden. Jannis’ moeder werd geboren in het nabijgelegen Röbel, zijn vader in Berlijn; beiden vluchtten uit de DDR en kwamen aanvankelijk in Hamburg terecht. In de jaren negentig brachten professionele redenen de ouders terug. Steeds weer reden ze langs het vervallen landhuis, totdat ze in 1998, zoals Jannis het noemt, het „gekke besluit” namen: het min of meer leegstaande huis samen met partners aan te kopen, hun eigen banen op te zeggen, subsidie aan te vragen en het te renoveren.

“Het is ook wel mooi dat dit geen bedrijf is dat altijd 100 procent rationeel wordt geleid, maar dat het uiteindelijk een familie is, waar beslissingen meer vanuit het hart worden genomen”, zo omschrijft Jannis de bedrijfsfilosofie. In totaal werken er twaalf mensen in het huis, in een bewust platte hiërarchie zonder klassieke afdelingsleiding. Elke dag om 17.00 uur komt het team samen om te eten – een vast ritueel dat zorgt voor verbondenheid, aldus Jannis. Centraal in deze samenhorigheid staat Thomas Köpke, de chef-kok, die al 26 jaar in het restaurant werkt. Jannis kent hem al sinds hij zeven jaar oud was en na schooltijd bij hem pannenkoeken of pasta met tomatensaus bestelde. 

Tegenwoordig ontwikkelen ze samen het keukenconcept: een slowfood-keuken die voortkomt uit de Italiaanse tegenbeweging tegen fastfood – regionale, seizoensgebonden ingrediënten in plaats van wereldwijde inkoop. De aardappelen komen bijvoorbeeld van een lokale biologische boer. Er is geen vaste menukaart, maar een dagelijks wisselend menu dat is afgestemd op wat er op dat moment in de tuin groeit. Ook deze keuze heeft een achtergrond. „In dit landhuis heeft men altijd duurzaam geleefd, simpelweg omdat er geen supermarkten waren, maar wel een tuin en eigen dieren”, zegt Jannis. „Dat heeft ons geïnspireerd om de keuken zoveel mogelijk op de seizoenen af te stemmen.”

Tussen het beheer en de rondleidingen gaat het echter ook altijd om tot rust te komen en de weg terug naar de natuur te vinden. Het runnen van het landhuis is immers niet alleen werk, het is ook een thuis, zo beschrijft Jannis het. Dat is niet altijd even leuk, maar betekent ook dat het soms moeilijk is om een scheiding te maken tussen beide werelden. Om elkaar te vinden, hebben moeder en zoon daarom een vast ritueel ingesteld: Rond het middaguur maken Jannis en Keril samen met Hugo, de hotelhond, een wandeling door het landgoedpark, langs de torenheuvel met de oude, 400 jaar oude eik en het graf van de laatste landheer, die daar in 1945 werd begraven. “Deze magische plek leidt de aandacht af van de drukte in het hotel”, zegt Jannis. “Dat maakt me steeds weer duidelijk dat de natuur een grote rol speelt in de reden waarom gasten naar ons in het Mecklenburgse merengebied en met name naar Ludorf reizen. In de hectiek van het dagelijks leven vergeet je dat soms.”